Gunnar Sturla

Hrekkjavaka

Gunnar - Daglegt líf

4. November, 2006 - 00:21:37

Á Ítalíu er víst haldið upp á hrekkjavökuna (31. október) að Amerískum sið… Eða ég veit það ekki.. Það er alla vega haldið upp á hana með flestu tilheyrandi. Það var búið að vera að auglýsa hrekkjavöku þetta og hrekkjavöku hitt í langan tíma og frétti að þetta væri partydagur í meira lagi. Ég var því farinn að vera kvíðinn þegar leið á vikuna og ég hafði ekkert að gera (sérstaklega þar sem ég var ný búinn að uppgötva að ég á mér ekkert líf hérna). Þá var mér boðið í hrekkjavökuparty hjá einni bekkjarhálfsystur minni og létti mér við það.

Upp rennur 31. október og ég vakna drullu þreyttur klukkan 6 um morguninn (svaf allt of lítið um nóttina). Skólinn líður nokkuð hratt og örugglega (en þvílík snilld er maps.google.com, ég sýndi bekkjarfélögum mínum húsið mitt á Íslandi og þeir sýndu mér hin ýmsustu hús víðsvegar um heiminn). Eftir skóla var hins vegar ítölskutími í Ravenna (40 mín. frá Forlí (skólaborgin mín)) og ég, að drepast úr þreytu dröslaði mér þangað. Allt gekk vel, fyrir utan það að heilinn minn var ekki í neinu ástandi til að læra neitt.

Þegar ég kom aftur til Forlí hafði ég ekki tíma til að fara heim svo ég þurfti að mæta í partyið 2 tímum of snemma, jibbí. Ég mætti og fékk að hanga þar, við skreyttum og sonna, drápum tímann nokkuð vel bara.

Um klukkan 8 fóru gestirnir að hellast inn, við vorum, þegar mest var orðin 11! Öss.. Við byrjuðum á því að panta okkur pizzu (mín var með salame (á ítalíu er salame pepperoni og pepperoni paprikka)). Því miður kom pizzan ekki fyrr en um kl. 9 en menn dóu ekki ráðalausir heldur tóku upp spilin og byrjuðu að spila Briscola! Ég vann (með hjálp gaurs sem leit aðeins of stórt á sig) og allt rosa gaman.

Pizzan kemur og við borðum saman hina ágætustu pizzu, ég var saddur eftir hana hálfa en af ótta við að gera lítið úr mér tókst mér nú að klára hana. Það sem mér fannst samt fyndnast við þessa máltíð var að þegar allir voru búnir að borða stóðu stelpurnar (allar þrjár) upp og tóku til af borðinu á meðan strákarnir hreyfðu sig ekki. Þar sem ég er strákur og vil passa sem best inn í ítalskt samfélag þá fór ég að þeirra fordæmi.

Eftir matinn var komið að því sem allir biðu eftir: Að horfa á bíómynd! Valið stóð á milli tveggja mynda: Da Vinci Code eða Mission: Impossible 3. Ég var oddaatkvæðið og þar sem frekar lítið gaman af Tom Cruise um þessar mundir var Tom Hanks settur í tækið í staðinn. Annað með Ítali: Enginn kann ensku, þannig að myndin var náttúrulega höfð með vafasamri ítalskri talsetningu. Lítið mál með nútíma tækni (eins og Helgi íslenskukennari mundi segja) myndin var höfð með enskum texta svo ég næði nú að fylgjast með.

Myndin kláraðist eitthvað tæplega eitt en þá voru nokkrir farnir heim eftir að mamma hringdi og rak á eftir þeim. Ég hins vegar þurfti að bíða í rúman hálftíma í viðbót eftir fósturpabba sem keyrði alla leið frá Santa Sofia til að sækja mig. Það var svo sem ágætt, við spjölluðum meira og hún setti meira að segja MI3 í gang (svona til að reka mig fyrr út :P) Hann kom þó og við héldum heim, ég var drullu þreyttur og komst loksins upp í rúm um klukkan hálf 3.

Þó þessi lýsing sé kannski svolítið hæðin var þetta skemmtilegt, það var gaman að komast úr húsi og hitta bekkjarfélagana utan skóla :-)

This entry was posted on Saturday, November 4th, 2006 at 0:21 and is filed under Daglegt líf. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.